امروز دلم می‌خواد یکم بیشتر از چهار صبح‌هام براتون بگم؛ اینکه اصلاً چی شد سر از این ساعت درآوردم.
ماجرا از جایی شروع شد که دوره دکتری همزمان شد با کار کردن. بخت و اقبال طوری رقم خورد که نه می‌شد قید دانشگاه رو زد، نه می‌شد بی‌خیال کار شد. اوایل، پارت‌تایم توی شرکتی کار می‌کردم که رفیقم اونجا بود و خب، همه‌چیز یه کم راحت‌تر می‌گذشت. اما بعد از حدود یک سال، یه موقعیت کاری بهتر پیدا کردم؛ جایی که باید کلی چیز جدید یاد می‌گرفتم و مسئولیت‌ها جدی‌تر بود.

از یه جایی به بعد فهمیدم سبک زندگی قبلی دیگه جواب نمی‌ده. انگار باید بین کار و دانشگاه یکی رو انتخاب می‌کردم، اما من نمی‌خواستم هیچ‌کدوم رو کنار بذارم. تنها راهی که به ذهنم رسید، بیشتر کردن ساعات فعالیتم بود؛ اون هم نه آخر شب، بلکه قبل از اینکه شهر بیدار بشه. این شد که تصمیم گرفتم چهار صبح بیدار شم.

راستش رو بخواین، هنوزم نشده این ساعت با آرامش از خواب بیدار شم. تقریباً همیشه ده دقیقه‌ی اول، لبه‌ی تخت می‌شینم و با خودم حرف می‌زنم؛ یک مناظره جدی با خودم راه میندازم، گاهی هم یکم بی رحمانه میشه! از این جنس حرف‌ها که «این چه مدل زندگیه؟»، «بخواب، کل شهر خوابه!» و البته چند تا بدوبیراه هم چاشنیش می‌شه. با این حال، تمام تلاشم اینه که شب‌ها سر وقت بخوابم، فقط برای اینکه بتونم فردا صبح، ساعت چهار، دوباره از جام بلند شم.